Monday, June 19, 2017 0 comments By: Veda Sri

అభిమానం





అభిమానం అంటే ఒక్కోసారి ప్రేమ లేక ఇష్టం అని చెప్పచ్చు. మరోసారి అభిమానం అంటే తనపై తనకి గౌరవం అవుతుంది. సందర్భాన్ని బట్టి ఆ పదము అర్ధము మారుతుంది. మనం స్నేహితులను, బంధువులను అభిమానంగా ప్రేమగా చూస్తాము. "ఎవరన్నా ఏమైనా అంటే పడదురా, తనకి అభిమానం ఎక్కువ " అంటారు. ఇక్కడ అభిమానం అంటే తన మీద తనకి గౌరవం అని అర్ధం వస్తోంది. మీ వాళ్ళకి నువ్వంటే విపరీతమైన అభిమానం కదా అంటాము. నీ మాటల్లోనే తెలుస్తోంది ఆ మురిపెము అంటుంటారు. అభిమానధనులు అందరినీ అభిమానిస్తారు.


అభిమానం అనే పదానికి అర్ధాలు చాలా ఉన్నాయి. ఒక్కో సందర్భంలో అభిమానాన్ని చంపుకొని ఇతరులకోసం కొన్ని త్యాగాలు చేస్తారు. ఎంత గొడవలు చెలరేగినా కుటుంబంలోగానీ, ఎవరైనా సరే ఆ వ్యక్తిపై అభిమానంతో మౌనంగా ఆరాధిస్తూ అనురాగాన్ని చాటుకుంటారు కొంతమంది. 




ఎంతో అభిమానంతో, ప్రేమతో బంధువుల ఇంటికి వెళితే వారు ఆ అభిమానానికి విలువలేకుండా మాట్లాడితే మన అభిమానాన్ని వారు    కించపరచినట్లే.

కొంతమందికి అహంకారంతో కూడిన అభిమానం ఉంటుంది. ఇందుకు ఉదాహరణగా మనం గోపికలను చెప్పుకోవచ్చును. ఆ కధనం ఒకసారి...



శరదృతువు వచ్చింది. చంద్రుడు తన అమృత కిరణాలతో జీవులకు ఆనందాన్ని కలిగిస్తున్నాడు. గోపాలకృష్ణుడు ఆ చల్లని వెన్నెలలో, యమునానది ఇసుక తిన్నెలపై విహరిస్తూ, మురళీ గానాన్ని ఇంపుగా ఆలాపించాడు. ఆ గానం చెవుల సోకగానే గోపకాంతలు ఎక్కడి పనులక్కడే వదలి దేవదేవుని దర్శనానికి బయలుదేరినారు. కొందరు ఇంటియందె నిలవబడి కృష్ణ విరహాగ్నిలో, సకల కర్మవాసనలను తపింపజేసి, భవబంధాలను తొలగించుకున్నారు.




ఆతృతగా వచ్చిన గోపికలను చూసి భగవంతుడు "ఆ గచ్చంతు మహాభాగా" అంటూ స్వాగత వచనాలు పలికినాడు. పరమ భాగవతులారా! రండి రండి అంటూ ఆహ్వానించాడు. గోపికలు సర్వ కోర్కెలను వదలి అభిమానాన్ని పూర్తిగా వదిలేసి, నిరభిమాని వద్దకు పరుగు పరుగున వచ్చారు. అటువంటి భక్తులైన గోపికలకు భగవంతుడు పలికిన స్వాగతము, గోపికల భక్తి తత్వానికి నిదర్శనము. ఏనాటికైనా తమంతట తామే వదిలిపెట్టిపోయే సంసారిక భోగాలను బుద్ధిపూర్వకంగా వదలి, నిత్యుడు సత్యుడైన పరబ్రహ్మ సన్నిధిని కోరి వచ్చినవారు భాగ్యవంతులు. శ్రీకృష్ణుడు గోపికల మనసెరిగి వారితో రాసలీల సాగించాడు. అప్పుడు కొందరు గోపిక యందు తామే ఉన్నతులమనే భావన కలిగింది. అది గమనించిన భగవంతుడు అంతర్ధానమయ్యాడు. అహంకారం అభిమానం ఉండేచోట నిరభిమానియైన భగవంతుడుండడు. గోవిందుని అదృశ్యముతో వారి అహంకారం తొలగిపోయింది. వారు చెట్టును, పుట్టను అడుగుతూ ఆయన కొరకు పరితపించసాగారు. వారి ఆవేదనను గ్రహించిన పరమాత్మ వారిని కరుణించి వారి చెంతకు చేరి వారికి ఆనందాన్ని కలిగించాడు. కనుక ఆయనపై భారాలన్నీ వేసి ఏ పనైనా కూడా అభిమానం పెట్టుకోకుండా చేస్తే సంపూర్ణ సిద్ధి ప్రాప్తిస్తుంది. కానీ నేనే చేస్తున్నాను అనే అహంకార పూరిత అభిమానం పెట్టుకొన్నా అక్కడ క్షణమైనా ఆలస్యం కాకుండా దాని పరిణామం కనిపిస్తుంది. కార్యసిద్ధి జరుగదు. ధర్మరక్షణార్ధమై అవతరించిన భగవంతుడు తన అవతార కార్యాన్ని పూర్తిగా నిర్వర్తించి, తన వైకుంఠ దామమును చేరుకున్నాడు.



అన్ని దు:ఖాలకు ఆశ, అభిమానం, అహంకారం కారణమవుతాయి. మనకు ప్రియమైన వస్తువులను వ్యయప్రయాసల కోర్చి సమకూర్చుకుంటాము. వాటిపై మమకారాన్ని పెంచుకుంటాము. మమకారం  దు:ఖహేతువని గ్రహించి,దానిని వదిలితే కాని సుఖం లభించదని తెలుసుకోలేకపోతున్నాము. పసిబాలుడు ఏ విధమైన అలజడులు లేక ఆనందంగా ఉంటాడు. యోగి కూడా ఇంద్రియాలను జయించి ఏ అలజడులు లేక శాంతంగా ఉంటాడు. అట్లే సాధకులైన మనం మమకార, అభిమాన, అహంకార రహితులమై బేధభావములను వదలి  ఆనందముగా  ఉండవలెను.



అన్ని ఉపాధులకు భగవంతుడు ఉపాధిగా ఉన్నాడు. భగవంతుడు స్వత:నిరాకారుడై అవ్యక్తంగా సృష్టినంతా వ్యాపించియున్నాడు. అవతార వైశిష్ఠ్యాన్ని బట్టి ఆ అవతార పురుషునిగా భగవంతుని ఆయా పేర్లతో కొలుచుకుంటాము. కాని భగవంతుని రూపం కంటికి గోచరించేది కాదు. అఖండానందాత్మకమైన అనుభవము కలిగినవారు కూడా భగవంతుని రూపం ఇది అని చెప్పలేరు కదా! ఆత్మ సాక్షాత్కారమును అనుభవించి మౌన యోగితత్వములో విరాజిల్లుతారు.. ఆ ఆత్మానందములో భగవంతునితో లయిస్తారు..అది మనకు కంటికి గోచరించేది కాదు. ఇంద్రియాతీత విషయాలు అగోచరం. సాధకులైన మనం  శాశ్వతానంద స్వరూపుడైన భగవంతుని పాదపద్మాలను హృదయమందు నిలుపుకొని సద్విచారముతో శాంతిని పొందవలయును.

 సర్వం శ్రీ సాయినాధార్పణ మస్తు












Wednesday, June 14, 2017 0 comments By: Veda Sri

తండ్రి (పితృదేవోభవ)




శ్లో" పితాధర్మ: పితాస్వర్గ: పితా హి పరమం తప:!
     పితరి ప్రీతి మాపన్నే సర్వా ప్రీయంతి   దేవతా:!!   (మహాభారతం)

తండ్రిని సేవించడమే ధర్మం. తండ్రిని సర్వవిధముల సుఖింపజేయడమే స్వర్గం. ధర్మవర్తనుడైన తండ్రి ఆదేశాలను అనుసరించడమే సర్వశ్రేష్టమైన తపస్సు. తండ్రిని ప్రసన్నంగా ఉంచితే సమస్త దేవతలు ప్రసన్నులౌతారని ఈ శ్లోకము యొక్క అర్ధం. "సర్వ దేవ మయ: పితా"! తండ్రి సంపూర్ణంగా దేవతా స్వరూపము. అందుకే తల్లిదండ్రులను ఆదర సత్కారాలతో  సేవించాలి. తల్లిదండ్రులకు శ్రద్ధతో అభివాదం చేసే సంతానానికి అక్షయమైన సుఖసంతోషాలు  ప్రాప్తిస్తాయని  శాస్త్రాలు  తెలుపుతున్నాయి.


పాలించి పోషించి, రక్షించేవారిని పితా అంటారు. సంతతిని పాలించి పోషిస్తున్నాడు కనుక తండ్రిని ప్రజాపతి స్వరూపమంటారు. తండ్రి ఆకాశానికంటే ఎత్తైనవాడు. ఉన్నతుడు. తండ్రి హృదయాకాశంలో తన పుత్రుని యందున్న అనంతప్రేమ, వాత్సల్యం వర్ణింపలేనివి. ..పుత్రుడైన శ్రవణ కుమారుని వియోగంతో అంధులైన తల్లిదండ్రులు తమ ప్రాణాలనే త్యజించారు. దశరధమహారాజు తన ప్రియపుత్రుడైన శ్రీరామచంద్రుని యెడబాటును భరించ లేక ప్రాణాలు విడిచాడు.           



జన్మనిచ్చినవాడు, భయాన్నుండి రక్షించినవాడు, అన్నమిచ్చి ఆదరించినవాడు, జీవనాధారమైన వృత్తినిచ్చి ఆదుకొన్నవాడు, యజ్ఞోపవీతధారణ సంస్కారము చేసినవాడు ఈ ఐదుగురు పితరులని ఆచార్య చాణక్యుడన్నారు. తల్లిని సేవించినట్లే, తండ్రిని దేవుడుగా భావించి తప్పనిసరిగా సత్కరించాలి. తండ్రి వలన మానవ దేహోత్పత్తి, పాలన, సత్యశిక్షణ, విద్య, ధర్మోపదేశం లభిస్తాయి. పరమాత్ముని సాక్షాత్కారానికి తండ్రి సోపానము. తండ్రి కర్తవ్యపరాయణుడు, విద్వాంసుడయితే సంతానం సత్పురుషులౌతారు. తండ్రి పుత్రులకు వినయాన్ని నేర్పి, శుభకార్యాలలో వారికి శ్రద్ధను కలిగించాలి. పితృ శబ్ధానికి సర్వరక్షకుడు, శ్రేష్ట స్వభావం కలవాడనే అర్ధం ఉంది.


పుత్రుడు ఎప్పుడూ తండ్రి ఆధీనంలో ఉండాలి. తల్లి దండ్రులకు దుర్గతి కలుగకుండా పుత్రుడు చూడాలి. వంశ ప్రతిష్టను గౌరవించి రక్షించాలి. ధర్మ శాస్త్రాల ననుసరించిన ఆదర్శ పురుషుడు, పితృభక్తుడు, ఆజ్ఞాకారియైన సుపుత్రుడు శ్రీరామచంద్రుడు. శ్రీరామచంద్రుడు పితృవాక్య పరిపాలన కోసం సర్వస్వం త్యాగం చేసి సీతాదేవి, లక్ష్మణ సమేతంగా అరణ్యాలకు తరలి వెళ్ళాడు. కౌసల్యామాత శ్రీరాముడు వనాలకు వెళ్ళేందుకు అనుమతి నివ్వలేదు. శ్రీరాముడు తల్లితో " ఈ ప్రపంచంలో ధర్మమే చాలా శ్రేష్ఠమైంది. ధర్మంలోనే సత్యం స్థితంగా ఉంది. ఆ ధర్మాన్ని అనుసరించడమే నాకు పరమ కర్తవ్యం. ధర్మాన్ని పాలించడంలో నా ప్రాణాలు పోయినా నేను లెక్కచేయను. నిఖిల దేవతల కంటే పూజ్యుడు అధికుడు తండ్రి.వారి ఆజ్ఞను నేను ధిక్కరించలేను. నాకు సత్యం ధర్మం రెండూ అత్యంత ప్రియమైనవి. ధర్మబద్ధమైన తండ్రిగారి కోరిక పాలించడమే నా విధి. ఈ విధిని పాలించడంలో నేను మనోధైర్యాన్ని కలిగి ఉండేటట్లుగా ఆశీర్వదించమని" తల్లితో అంటాడు.  అది శ్రీరామచంద్రునిలోని సౌశీల్యం.

శంతన మహారాజు సత్యవతీదేవి సౌందర్యాన్ని చూచి మోహితుడై ఆమెను వివాహం చేసుకోవాలని ప్రయత్నించి, దాశరాజు కోరికను మన్నించలేక విఫలమై నిరాశతో హస్తినాపురం చేరుకుంటాడు. దేవపుత్రుడు దు:ఖంతో ఉన్న తండ్రి సుఖం కోసం అఖండ బ్రహ్మచర్యాన్ని పాటిస్తానని భీషణ ప్రతిజ్ఞ చేసి భీష్ముడయ్యాడు. చంద్ర దర్శనం వలన అంధకారం దూరమై రాత్రి శోభించునట్లుగా శీలసంపన్నుడు విద్యా ప్రియుడైన పుత్రుని వలన వంశం ఖ్యాతి గాంచుతుంది. 




తండ్రికి కష్టాలు, బాధలు,సమస్యలు ఎదురైనపుడు ఆ సమస్యల నుండి తండ్రిని సంతానం రక్షించాలి. తండ్రి ఆత్మశాంతిలో సంతానం యొక్క శాంతి ఉంది. ఒక్కొక్కసారి మన నిర్లక్ష్యం వలన అమూల్యమైన తల్లిదండ్రులను పోగొట్టుకుంటాం.తల్లిదండ్రుల సేవలో మనం తరించాలి. మనమలా వ్యవహరించినపుడే భగవంతుడు మనను ఆదరించి మరింత సద్బుద్ధి ప్రసాదిస్తాడు. పరమాత్ముని ఆజ్ఞలను పాలించిన గృహంలో ఎప్పుడూ సుఖశాంతులుంటాయి. 



పుత్రులను సన్మార్గంలో నడిపించే తండ్రి తనపేరు తనయుడు నిలబెట్టాలని ఆశిస్తాడు. పితృభక్తి కలవాడే పుత్రుడు. పూర్వకాలంలో తల్లిదండ్రులు లేక తాతయ్యలు పిల్లలకు పురాణ గ్రంధాలను వినిపించి వివరించేవారు. చదివించేవారు. వారివల్ల సదా గ్రంధపఠనం..తెలియని విషయాలను సేకరించి వారిని సందేహాలను అడిగి తెలుసుకుని ఆ విషయ జ్ఞానమును, ఆ ధర్మాలను మనం ఆచరిస్తున్నాము. ఆ పితామహులు సదా చిరస్మరణీయులు. వారిని ఇలా స్మరించుకోవటమే మనం వారికిచ్చే బహుమతి. ఆ విలువలను, సంస్కృతి సభ్యతలను మనం రక్షించుకోవాలి అంటే మన కుటుంబపరమైన మన పూర్వీకులను వారిచ్చిన సంస్కారాన్ని గౌరవించి ఆచరించాలి. "తండ్రి సర్వదా పూజ్యనీయుడు."....ఈ నెల 18న పితృ దినోత్సవ సంర్భంగా... మన భారతీయ సమాజంలో మనకు ధర్మవర్తనులైన  పితామహులందరికీ  వందనాలు. 











                                       
Monday, June 12, 2017 1 comments By: Veda Sri

యశోదకృష్ణ



ఓ౦ శ్రీ   సాయి కృష్ణాయ నమో నమ:



తొలకరి  మేఘ౦ లా౦టి నీల వర్ణుడు, ఉత్తమ లీలలను ప్రదర్శి౦చినవాడు, సిగన౦దు ముచ్చట గొలిపే నెమలిపి౦చ౦ కలవాడు, జనులకు  హితములను
చేయువాడు అయిన గోపాలకృష్ణునికి నమస్కరి౦చుచున్నాను.


"నామరూపే అవతార" శ్రీకృష్ణుడు నామరూపంలో కూడా అవతరిస్తాడు. ముఖ్యంగా కలియుగంలో శ్రీకృష్ణుడు నామరూపంలోనే అవతరించాడు. కృష్ణునికి, కృష్ణనామానికి తేడా లేదు. "అభిన్నత్వాన్ నామనామినో:" - కృష్ణుడెట్లా పరిపూర్ణుడో అతని నామము కూడా పరిపూర్ణమైనదే. శ్రీకృష్ణ నామాన్ని ఎవరైతే ఆశ్రయిస్తారో వారికి అతడు సంపూర్ణ రక్షణను కలుగజేస్తాడు.




శ్రీకృష్ణుని నయనాల వర్ణన చాలా చిత్ర౦గా ఉ౦టు౦ది. బాల న౦ద గోపాలుడు కళ్ళతోనే అడుగుతాడు, కళ్లతోనే చెబుతాడు. నవనీత చోరుని నేత్రములను చూసి యశోదమ్మ బెత్త౦ తీసుకొని అతణ్ణి కొట్టడానికి పరుగెడుతు౦ది. బాలగోపాలుడు రోటిపై ను౦డి కి౦దకు దూకి పరుగులు పెట్టాడు. ఎ౦తో తపస్సు చేసిన మహాయోగులు కూడా శ్రీ కృష్ణుని పొ౦దడ౦ దుర్లభ౦. అలా౦టిది భగవ౦తుడు భయ౦తో పారిపోతు౦టే, యశోద అతని వెనకాలే బెత్త౦ తీసుకొని పరిగెడుతున్నది. ఆహా! ఎ౦త మనోహరమైన దృశ్య౦.



శోద పరుగెత్తి, పరుగెత్తి అలసిపోయి౦ది. కానీ గోపాలుడు చిక్కలేదు. యశోద ’ఓ అల్లరివాడా! ఈరోజు నువ్వు పాలకు౦డను ఎ౦దుకు పగలకొట్టావు? అని ఆయాసపడుతూ అన్నది. గోపాలుడు చేతులు జోడి౦చి ’అమ్మా! ము౦దు నువ్వు నీ చేతిలోని బెత్త౦ క్రి౦ద పడవెయ్యి’ అని అన్నాడు. శోద చేతిలోని బెత్త౦ క్రి౦ద పడేసి౦ది. వె౦ఠనే గొపాలుడు ఆమె చేతికి చిక్కాడు.అ౦తవరకూ యశోదకు దొరకని గోపాలుడు బెత్త౦ క్రి౦ద పడేయగానే ఎ౦దుకు పట్టుబడ్డాడు? ’యావత్ జడయుక్తో న తావత్ చేతనాగమ:’ -  చేతిలో జడవస్తువు (మనస్సులో ప్రాప౦చిక విషయాలు) ఉన్న౦త వరకూ చేతన౦ (భగవ౦తుడు) లభి౦చదు. ఎప్పుడైతే యశోదమ్మ జడవస్తువును వదిలి౦దో, అప్పుడు చైతన్య స్వరూపుడైన కృష్ణుడు ఆమె వశమయ్యాడు.



యశోద గోపాలుణ్ణి త్రాడుతో రోటికి  కట్టి  బంధి౦చాలని  ప్రయత్ని౦చినా సాధ్య౦ కావడ౦ లేదు.’ నేను కృష్ణుణ్ణి బ౦ధి౦చగలను”. అనే అహ౦కార౦ యశోదలో ఉ౦ది. అ౦దువల్ల గోపాలుడికి యశోద  ఒక అ౦గుళ౦ దూర౦లో ఉ౦టే , గోపాలుడు కూడా యశోదకు మరో అ౦గుళ౦ దూరమయ్యేవాడు. బాల గోపాలుణ్ణి బ౦ధి౦చ ప్రయత్ని౦చి, యశోద అలసిపోయి౦ది. తల్లి పరిస్థితిని చూసిన గోపాలుడి హృదయ౦ ద్రవి౦చి౦ది. అప్పుడు కృష్ణుడే యశోదమ్మ చేతిలో బ౦దీ అవడానికి సిద్ధమయ్యాడు. ’కృపయా2సీత్ స్వబ౦ధనే’ - భగవ౦తుడు భక్తుని చేతిలో బ౦దీ అవ్వాల౦టే ఆయన కృప లేనిదే సాధ్య౦ కాదు. అహ౦కార మమకారాలు తొలగినప్పుడే భగవ౦తుడు, భక్తుని హృదయ౦లో బ౦దీ అవుతాడు.



"పాపాత్ముడైన వాడి ఇ౦టికి భక్తుడు వెళ్ళాడ౦టే అతణ్ణి కాపాడడానికి భగవ౦తుడు కూడా అతని వె౦టే వెళతాడు. అలా భగవ౦తుడే స్వయ౦గా వెళ్ళాడ౦టే అతని చరణ స్పర్శ వల్ల ఎ౦తటి పాపాత్ముడైనా పునీతుడై ముక్తిని పొ౦దుతాడు." 


 సర్వం శ్రీ సాయినాధార్పణ మస్తు
Tuesday, May 9, 2017 0 comments By: Veda Sri

శ్రీ లక్ష్మీ నృసింహ స్మరణ...




శ్లో" నారాయణం నమస్కృత్య నరం చైవ నరోత్తమం.
   దేవీం సరస్వతీం చైవ తతో జయ ముదీరయేత్

   తప్తహాటక కేశాంత ర్జ్వలత్పావక లోచన:
   వజ్రాధిక నఖస్పర్శ! దివ్యసింహ! నమోస్తుతే!

   పాంతు వో నరసింహస్య నఖలాంగల కోటయ:
   హిరణ్యకశిపోర్వక్ష: క్షేత్రాసృ క్కర్దమారుణా:

 హిరణ్యకశిపుని వక్షం అనే పొలంలోని నెత్తురు బురదతో ఎరుపెక్కిన నాగళ్ళవంటి నరసింహుని గోళ్ళు మిమ్ము కాపాడు గాక!


 హిరణ్యకశిపుడు తన కుమారుడైన ప్రహ్లాదుని సంస్కరించాలని,చదువుకుంటే బాగుపడతాడని ఆశించి శుక్రాచార్యుని కొడుకులను పిలిపించి విద్యాబుద్ధులు నేర్పమని ఆదేశించాడు.  కొన్నాళ్ళకు ప్రహ్లాదుడు ఏమి నేర్చుకున్నాడో పరీక్షింపదలచి కొడుకును పిలిపించి వొళ్ళో కూర్చోబెట్టుకొని ఏమి నేర్చుకున్నావు కుమారా! అనగా.. ప్రహ్లాదుడు నాయనా! ప్రాణులు శరీరాలు ధరించి ఇల్లు అనే పంజరములో బంధింపబడక..నీవు,నేను అనే భిన్న భావంతో వర్తింపక, సర్వమూ విష్ణుమయమే అని తెలుసుకొని హరినామస్మరణలో ఉండుట మేలు. అని చెప్పగా హరి మనకు శత్రువు కదా..ఆతడి స్మరణ నీకు తగదు.. అని హితవు చెప్పాడు. అప్పుడు ప్రహ్లాదుడు నా చిత్తం హరి చింతనలో మైమరస్తుంది. హరినామం నన్ను ఆకట్టుకొంది ఇంకే విషయాలు నాకు పట్టవు అని తెలుపగా.. రాజపురోహితుడు గురువులతో మీరు ఈతనికి ఏకాంతాన విద్యలను నేర్పుమనగా.. గురువులు అర్ధం, ధర్మం, కామం గురించి వివరంగా బోధించి, సామదాన భేద దండోపాయాలన్నీ నేర్పించాడు. నీతికోవిదుదయ్యాడని నమ్మి..ప్రహ్లాదునితో మేము చెప్పిన పాఠాలు మర్చిపోకు. మీ  తండ్రి దగ్గర విష్ణునామం స్మరించకు. బుద్ధిగా మసలుకో అని జాగ్రత్తలు చెప్పి హిరణ్యకశిపుడి వద్దకు తీసుకొని వచ్చారు. మహారాజు పిల్లవాడిని ప్రేమతో కౌగలించుకొని ముద్దుగా దగ్గర కూర్చోబెట్టుకొని ఏమి నేర్చుకొన్నావు? అని అడిగాడు. ప్రహ్లాదుడు తండ్రితో నాయనా! నన్ను గురువులు చదివించారు. ధర్మ,అర్ధ,నీతి శాస్త్రాలు చెప్పారు. చదువులలో మర్మం అంతా తెలుసుకున్నాను. "నవవిధ భక్తిమార్గాల ద్వారా హరిని నమ్మి కొలిచి హరిని గురించి తెలియజేసేదే చదువు. ఇంద్రియాలన్నీ హరికే అంకితం కావాలి. హరిని స్మరించని జన్మ జన్మకాదు" అంటూండగా హిరణ్యుడు కోపంగా గురువులు చెప్పని ఈ విద్య నీకు ఎలా వచ్చింది ఎవరు చెప్పారు అని అడుగగా.. అజ్ఞానాంధకారంలో మునిగి, ఇంద్రియలోలురై సంసారచక్రంలో చిక్కుకొని తిరుగుతుండేవారికి ఒకళ్ళు చెప్పినా ఈ జ్ఞానం రాదు. తమంత తాము తెలుసుకోలేరు. కర్మలు చేస్తూ కర్మబద్ధులైనవారు విష్ణువుని చూడలేరు అని చెబుతున్న కొడుకును  వడిలో నుండి క్రిందకు త్రోసి అలవికాని కఠిన శిక్షలు విధించాడు. హరినామస్మరణతో అన్ని శిక్షలను భరించి క్షేమంగా బయటపడ్డాడు. తోటి విద్యార్ధులకు గురువులు లేని వేళల్లో భాగవత ధర్మం చెప్పేవాడు. హరి భజన వల్లనే మోక్షం సిద్ధిస్తుంది. విష్ణువు సర్వభూతాల్లోనూ ఆత్మరూపంలో ఉంటాడు . ఈ దేహం విడనాడే వరకు నారాయణుని పాదపద్మాలను సేవించడమే కర్తవ్యం అని ప్రహ్లాదుడు తోటి బాలకులకు బోధించాడు. ఇదంతా నీకెలా తెలుసు అని స్నేహితులు ఆశ్చర్యంగా అడుగగా నారదముని ద్వారా ఈ జ్ఞానాన్ని పొందానని చెప్పగా.. ఇచటకు ఎవరూ రాలేదుగా మరి ఆయన ఎలాచెప్పారు? అని అడుగగా ప్రహ్లాదుడు ఇలా వివరించాడు.


 మా నాన్న మందర పర్వతం మీద ఉగ్రతపం చేశాడు. బ్రహ్మ వద్ద తనకు ఎవరి చేతిలో భూమిపై ఎక్కడా మరణం సంభవించకూడదని వరం కోరుకున్నాడు. వరమిచ్చాడు బ్రహ్మ.  ఆ సమయంలో దేవతలు రాక్షసుల మీద యుద్ధం ప్రకటించారు. అసురులు తలా ఒక దిక్కుకు పారిపోయారు. అమరులు మా రాజమందిరాన్ని కొల్లగొట్టి ధనమంతా దోచుకున్నారు. దేవేంద్రుడు మా తల్లిని చెరపట్టాడు. తనలోకానికి తీసుకొని పోతూండగా దారిలో నారదుడు ఎదురొచ్చి, దేవేంద్రా! దేవతలలో శ్రేష్ఠుడువి, పుణ్యమూర్తివి ఇదేం పని నీకు, స్త్రీని చెరపట్టవచ్చునా అన్నాడు. పైగా ఈవిడ గర్భిణి, ఉత్తమల్లాలు . ఆవిడ మీద నీకు కోపం ఎందుకు? విడిచిపెట్టు అని హితబోధ చేయగా మహాత్మా ఈవిడ కడుపులో ఉన్న శిశువు వలన మాకు ప్రమాదము అనగా ..నారదుడు భయము వలదు. ఆమె గర్భములో ఉన్నా బాలుడు హరిభక్తుడు. అందువలన మీకు ప్రమాదములేదు. అనిచెప్పి, అమ్మా నీ భర్త తపస్సు ముగించి వచ్చువరకు నా ఆశ్రమంలో ఉండుమని చెప్పగా ఆమె అంగీకరించి, నారదుని సేవ చేస్తూ ఆశ్రమంలో ఉండిపోయింది. గర్భంలో ఉన్న నాకు నారదమహర్షి ధర్మతత్వాన్నీ, నిర్మల జ్ఞానాన్ని ఉపదేశించాడు. 


దేహానికి ఆరు వికారాలు ఉన్నాయి. పుట్టుక, స్థితి, పెరుగుదల, మార్పుచెందడం. క్షీణించడం, నశించడం దాని ధర్మాలు. ఆత్మకు ఈ లక్షణాలు లేవు. ఆత్మకున్న లక్షణాలు 12. ఆత్మ నిత్యం క్షీణించదు, మలినం అంటదు కాబట్టి శుద్ధం. పంచభూతాలకు ఆశ్రయం. దేహం క్షేత్రమైతే ఆత్మ క్షేత్రజ్ఞుడు. క్రియాశూన్యుడు. స్వయం ప్రకాశం కలవాడు. సృష్టికి కారణం. సర్వవ్యాపకుడు. దేనితోనూ సంబంధం పెట్టుకోడు కనుక నిస్సంగుడు. పరిపూర్ణుడు ఒక్కడు. ఆత్మకాక మరొకటి లేదు. ఈ విషయాలు గ్రహించి దేహాభిమానాన్ని, అహంకార మమకారాల్ని వదిలివేయాలి. దేహంలోనే ఆత్మను వెదకాలి. మెలకువలోనూ, స్వప్నంలోనూ గాఢనిద్రలోనూ కూడా తానున్నట్లు ఎరుక గలవాడే ఆత్మ. వాసనను బట్టి వాయువు ఉనికి తెలుసుకొంటున్నాం. త్రిగుణాత్మకమైన కర్మలు అజ్ఞానం నుంచి పుడుతున్నాయి. జ్ఞానం అనే అగ్ని చేత అజ్ఞానాన్ని కాల్చివేసి, కర్మరహితులై హరిని శరణు పొందాలి. ఆ విధంగా సంసార చక్రం నుండి ముక్తి లభిస్తుంది. హరిని మెప్పించాలంటే భక్తి కావాలి. భక్తికి మించింది లేదు. రండి హరిని భజిస్తూ ఆడుకుందాం. అని తోటి బాలకులకు వివరించాడు. గురువుగారు ఆగ్రహంగా హిరణ్యకశిపుడితో.. ఎలా కన్నావయ్యా.. పిల్లలందరికీ ఈ చదువులన్నీ కల్లలనీ వాళ్ళకు మోక్షమార్గం నూరిపోస్తున్నాడు. అందరినీ చెడగొడుతున్న వీడికి చదువు చెప్పడం మా వల్ల కాదని తెగేసి చెప్పారు. నా తమ్ముడిని పొట్టన బెట్టుకొన్న ఆ నారాయణుడి కోసం ఎన్నోమార్లు వెదికాను. ఎక్కడా కనిపించలేదు. ఈ విశ్వంలో ఎక్కడా లేడు.    ఎక్కడుంటాడో చూపించు. అప్పుడు నిన్నూ, వాడినీ కూడా హతమారుస్తాను. ఊరికే ఎందుకీ ప్రలాపాలు?  




ప్రహ్లాదుడు హరిని తలుచుకొని ఆనందంతో గంతులు వేస్తూ హరి అంతటా ఉన్నాడు. నీటిలో, గాలిలో, నేలపై, నింగిలో అగ్నిలో, దిక్కులలో, పగలురాత్ర్లలో, సూర్యచంద్రులలోనూ, ఓంకారంలోను, త్రిమూర్తులలోనూ, ప్రాణులందరిలోను ఉన్నాడు. ఎక్కడ చూస్తే అక్కడే ఉన్నాడు. వెదకవలసిన పనిలేదు అని చెప్పగా తండ్రి 'లేడు.' ఎక్కడాలేడని గద్దించుచుండగా,..శ్రీహరి నరసింహాకృతిలో జంగమ స్థావరాలన్నిటిలో ఉగ్రరూపంలో ఉన్నాడు. అప్పుడు దానవేంద్రుడు..బాలకా! అన్నిచోట్లా ఉన్నాడంటున్నావు కదా ఈ స్థంభములో చూపించగలవా? అని అడగగా విశ్వాత్ముడు గడ్డిపోచ నుంచి బ్రహ్మ వరకు వ్యాపించి ఉన్నవాడు స్థంభంలో మాత్రం ఎందుకుండడు? సందేహించకు. నేడు ప్రత్యక్షంగా కనబడుతాడు అని ప్రహ్లాదుడు సమాధానమిచ్చాడు.  హిరణ్యుడి కోపం తారాస్థాయికి చేరుకొంది.  సింహాసనం నుండి దిగి వచ్చి ఖడ్గం తీసి ఓరీ! మూర్ఖుడా అయితే చూపు అంటూ.. స్థంబానికేసి కొట్టాడు. ఆ వ్రేటుకు రవ్వలు లేచి, స్థంభం పగిలి శ్రీహరి నరసింహ రూపంలో ఆవిర్భవించాడు. హరి మాయా విరచితం ఆ మూర్తి. శ్రీహరి సర్వవ్యాపి అన్న బాలుని మాటను నిజం చేయటానికి వచ్చాడు. నరసిం హుడు సింహగర్జన చేసి లంఘించి, పాము ఎలుకను పట్టినట్లు పట్టుకొన్నాడు. తన తొడలపై చేర్చి గోళ్ళతో అతని వక్షస్థలాన్ని చీల్చాడు.అస్త్రశస్త్రాలు ఏవీ లేకుండా గోళ్ళతోనే హిరణ్యకశిపుని అంతమొందించాడు. రేయి,పగలు గాని, సంధ్యా సమయంలో, మనిషీ మృగము కాని నరసింహ రూపంలో లోనా బయటా కాని ద్వారంలో భూమీ ఆకాశమూ గాకుండా తన తొడలపైన ప్రాణం ఉన్నవీ, లేనివి కాని గోళ్ళతో దానవేంద్రుని ఆ దేవదేవుడు పరిమార్చాడు. రాక్షసులంతా యుద్ధానికి రాగా, అందరినీ అంతమొందించి, సభామధ్యంలో  సింహాసనంపై కూర్చున్నాడు. నరహరి రూపాన్ని చూసి లోకాలన్నీ భయపడ్డాయి. జరిగినది తెలుసుకొని దేవతలుపుష్పవర్షం కురిపించారు. బ్రహ్మ,మహేశ్వరులు,ఇంద్రుడు,మునులు, ప్రజాపతులు చూడవచ్చి, వారి ఉగ్రరూపం చూసి భయపడ్డారు. లక్ష్మీదేవిని పిలిచి అమ్మా! నీవు వెళ్ళి స్వామిని శాంతింపజేయి తల్లీ అని వేడుకున్నారు. ఆమె దగ్గరకు వెళ్ళి భయపడి నిలబడిపోగా బ్రహ్మ ప్రహ్లాదుని పిలిచి, అయ్యా మీ తండ్రిమీద కోపంతో ఉగ్రనరసింహావతారము దాల్చి తీవ్ర కోపావేశముతో ఉన్న స్వామిని నీవే శాంతింపజేయాలి.అని బ్రతిమాలగా.. ప్రహ్లాదుడు చేతులు జోడించి స్వామి సన్నిధికి వెళ్ళి సాష్టాంగ దండ ప్రణామాలు చేయగా నరసిం హుడు కరిగిపోయి అతని తల నిమిరాడు. ప్రహ్లాదుడు భక్తి పారవశ్యముతో పరమేశ్వరుడిని ప్రస్తుతించాడు. శ్రీహరి శాంతించి, వరం కోరుకోమన్నాడు. సంసారానికి బీజాలైన కోరికలను అణచి  విరక్తుడనై ముక్తికోసం నిన్ను సేవిస్తున్నాను. ఈ ప్రపంచంలో ఉన్నవన్నీ నశించేవే అవి నన్ను ఆకర్షించకుండా, నాలో కోరికలు చెలరేగకుండా వరమివ్వు అన్నాడు. శ్రీహరి ప్రహ్లాదా! అయితే ఈ దానవ రాజ్యానికి ప్రభువై పాలించు, భోగాలన్నీ అనుభవించు. ఈశ్వరార్పణంగా పూజలు చేయి. మన్వంతరాన దేహాన్ని విడిచి నన్ను చేరుతావు అని ఆశీర్వదించాడు. నా తండ్రి అజ్ఞానం వలన నీతో వైరం పెట్టుకొన్నాడు. నీ భక్తుడనైన నన్ను హింసించాడు. దానికి ఫలితం పొందాడు .  అతని పాపాలన్నింటిని క్షమించు. అతని ఆత్మ శుద్ధమై శాంతిని పొందేటట్లు అనుగ్రహించు. అని వేడుకున్నాడు. నా భక్తుడవైన నిన్ను కనడం వలన నీ తండ్రి ,అతని పూర్వీకులు పవిత్రులై శుభాలను పొందుతారు. అని చెప్పి, నీ తండ్రికి అంత్యక్రియలు చేయి. నా స్పర్శ వలన అతడు పరిశుద్ధుడయ్యాడు. పాపాలు నశించి పుణ్యలోకాలకు వెళుతాడని హరి ఆనతిచ్చాడు.ప్రసన్నుడయిన నరసింహుని జూచి బ్రహ్మ "భాగవతశ్రేష్టుడైన ఈ బాలుడికి అభయమిచ్చి కాపాడావు. నీ నృసింహావతారాన్ని నిష్ఠతో ధ్యానించేవారు మృత్యువును జయిస్తారు. అప్పుడు నరసింహుడు బ్రహ్మనుద్దేశించి దేవ శత్రువులకు ఎప్పుడూ అలాంటి వరాలివ్వకు. పాపులకు వరాలివ్వడమంటే పాములకు పాలు పోయటమే అని చెప్పి అంతర్ధానమయ్యాడు.  ఈ రోజు శ్రీ లక్ష్మీ నృశింహ జయంతి సందర్భంగా ఈ రొజు ఈ ఆధ్యాత్మిక పురాణగాధ ద్వారా ఒక్కసారి నృసింహస్వామిని మనసారా స్మరించుకొనే అదృష్టం కలిగింది. స్వామికి ప్రణామములతో....

 సర్వం శ్రీ  సాయినాధార్పణ మస్తు.







Saturday, May 6, 2017 0 comments By: Veda Sri

భగవంతుడే జగత్తు



 "విశ్వం విష్ణు వషట్కార:" అంటూ భీష్ముడు యుధిష్టరునకు శ్రీ విష్ణుసహస్రనామాన్ని చెప్పడం ప్రారంభిస్తాడు. అంటే  సృష్టింపబడిన జగమంతా భగవంతునిరూపమే. జగత్తు ఉత్పత్తి-స్థితి-లయలకు ఎవరు కారణమవుతున్నాడో, అతడే బ్రహ్మం. ఈ బ్రహ్మమే అద్వితీయుడైన పరమపురుషుడు. జగత్తులో ఉద్భవించిన ప్రతి వస్తువు, మనకు తెలిసినా తెలియకపోయినా కూడా, బ్రహ్మం అనే పదంలో చేర్చబడిందని అర్ధం. ప్రతి కార్యానికీ ఒక కారణం ఎలా ఉంటుందో అదే విధంగా జగత్తులో ఉద్భవించిన ప్రతివస్తువుకూ బ్రహ్మమే మూలమై, కారణభూతుడై ఉన్నాడు. మరో విధంగా చెప్పాలంటే ఆయన ఉనికి లేకుండా, ఆయన నుండి వేరుగా ఈ జగత్తుకు ఉనికి లేదు.   
  
 విశ్వమంతా భగవంతుని స్వరూపమే. ఆయన విశ్వాత్మ. సర్వత్రా భగవంతుడు వ్యాపించి ఉన్నాడన్నప్పుడు మనలో కూడా ఉన్నట్లే కదా. శ్రీరమణులు "హృదయకుహర మధ్యే కేవలం బ్రహ్మమాత్రం అహమహమితి సాక్షాత్ ఆత్మరూపేణ భాతి" అన్నారు. హృదయంలోని ఆ భగవంతుని ఉనికిని అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకోగలిగితే ఏ తప్పునైనా చేయగలరా ఎవరైనా? భగవంతుడు అంతరంగంలో ఉండి మనని గమనిస్తుంటాడు. ఆయన సర్వసాక్షి. కబీర్ "అందర్ రాం, బాహర్ రాం, జహా జహా దేఖే రాం హి రాం" అంటే "లోపలా రాముడే, బయటా రాముడే, ఎక్కడ చూచినా రాముడే, రాముడొక్కడే"అని అంటాడు. భక్తరామదాసు "అంతా రామమయం, ఈ జగమంతా రామమయం" అంటాడు. త్యాగరాజస్వామి "చీమలో బ్రహ్మలో శివకేశవులలో ప్రేమ మీర చెలగి ఉండే రామ నన్ను బ్రోవరా"అంటాడు. గొప్ప భక్తులూ, యోగులూ భగవంతుడు విశ్వవ్యాపి అని ప్రత్యక్షంగా గ్రహించారు. శ్రీరమణులు "జగత ఈశధీయుక్త సేవనం" అన్నారు. భగవంతుడే జగత్తు అనుకొంటూ చేసే ఆరాధన పరమోత్తమమన్నారు. జగత్తునే భగవంతుని రూపంగా చూడగలిగితే ఎక్కువ తక్కువలుండవు. "సర్వం ఆత్మైవ భూతో విజనత: తస్యకోమోహ: కో శోక: ఏకత్వం అనుపశ్యత:"అంటుంది ఉపనిషత్తు. దీనిని అనుభవసిద్ధం చేసుకున్న మహనీయుని దృష్టిలో అందరూ సమానమే.


 అష్టమూర్తులూ భగవంతుని స్వరూపములు అనే ఎరుకతో చేసే పూజ సరైనది. ఆ ఎనిమిదీ : భూమి, నీరు, అగ్ని, వాయువు, ఆకాశం, సూర్యుడు, చంద్రుడు, ఈ లోకలోని జీవులు. 



  
 "ఆత్మన ఆకాశస్సమ భూత: ఆకాశాత్ వాయు:,
వాయోరగ్ని, అగ్నీరాప:, అద్భ్యయ పృధ్వి, పృధ్వివ్య
అషద్యాయ: ఆషధీ బో2న్నం అన్నాత్ పురుష:"(తైత్తరీయ ఉపనిషత్తు) 

  
 ఆదిలో ఆత్మ లేక పరమాత్మ ఒక్కటే ఉంది. అది నిర్గుణము, నిరాకారము. సూక్ష్మమైన నిర్గుణమైన ఆత్మ అనేకమవదలచుకొన్నప్పుడు వివిధ గుణాలను సంతరించుకొంటూ స్థూలమవుతూ వచ్చింది. శబ్దమనే లక్షణాన్ని తీసుకొని ఆత్మ ఆకాశమైంది. స్పర్శ అనే లక్షణాన్ని తీసుకొని వాయువైంది. ఈ రెండు లక్షణాలకీ తోడుగా రూపం సంతరించుకొని అగ్ని ఉంది. నీరు ఈ మూడు లక్షణాలతో తోడుగా రసమనే గుణం సంతరించుకుంది. ఇది దైవీకమైన లక్షణం. దీనివల్లనే నీరు పాలతో కలిపితే పాలైపోతుంది. మజ్జిగలో కలిపితే మజ్జిగవుతుంది. ప్రతిరోజు మనం నీటిని వాడుతున్నా నీటి దివ్యత్వాన్ని గుర్తించం. భగవంతుడు సర్వవ్యాపి. -నీటికి అదే లక్షణముంది.

  
  తరువాతిది పృధ్వి. పై నాలుగు గుణాలకి తోడు గంధం(వాసన) అనే లక్షణం కూడా కలది. బయట వర్షం పడటం ప్రారంభించగానే ఒక విధమైన సుగంధం తెలుస్తుంది. ఆ సువాసన పృధ్విది. అన్ని గంధాలకూ మూలం పృధ్వియే. మల్లె, గులాబీ మొదలైన సుమాలకి గల సువాసన నేల వల్లే కలుగుతుంది.ఓషధులు భూమి నుండే పుట్టాయి. ఓషదుల నుండి అన్నం - అన్నం నుండి మనిషి ఉద్భవించాడు. అన్నమే స్త్రీపురుషులలో శుక్లంగా, అండంగా మారుతుంది - వాటి  సంయోగము వల్ల శిశువు జన్మిస్తుంది. మనిషి అన్నం తింటాడు, దానివల్లే జీవిస్తాడు. దీనివల్ల తెలిసేదేమిటంటే పరమాత్మే(ఆత్మే) వాయువుగా, నీరుగా, భూమిగా ఇతర భూతాలుగా రూపం దాల్చినట్లు తెలుస్తోంది. ఈ పంచభూతముల వలన ప్రపంచంలోని అన్ని వస్తువులు ఏర్పడినవి. ఈ పంచభూతములను ఆరాధించడమంటే భగవంతుణ్ణి ఆరాధించడమే. ఈ ఐదూ కాక ఇంకో మూడున్నాయి.ఇవి కూడా భగవత్స్వరూపాలే. సూర్యుడు, చంద్రుడు, జీవులూను.సూర్యుడు లేకపోతే జీవులే లేవు. ఆయనని సూర్యనారాయణ అంటాం. చంద్రుడు రసాధిపతి, కాంతిప్రదాత, మనస్సుకి అధిపతి. దైవస్వరూపునిగా ఆరాధిస్తాం. జీవులు కూడా దైవస్వరూపులే.ఆదిశంకరులు "బ్రహ్మసత్యం జగత్మిధ్య జీవబ్రహ్మైవ న పర:" అన్నారు. జీవులన్నీ బ్రహ్మస్వరూపమే అని ఏకమేననీ గ్రహిస్తే అందరినీ సమానంగా భావింపవచ్చు. ఈ వివరణతో భగవంతుడే జగత్తు అని తేలింది. అష్టమూర్తులలోనూ భగవంతుణ్ణి దర్శిస్తూ ఆరాధించడమే పరమోత్తమమైన మార్గం. 


  


పంచభూతాలూ పూజలో ఉన్నాయి. పూజలోని ఉపచారాలన్నిటినీ ఈ విధంగా చుడవచ్చు.

ఆకాశము - శబ్దం - చెవి               - ఘంటానాదం
వాయువు - స్పర్శ - ముట్టుకోవటం - ధూపం
అగ్ని - రూపం - కళ్ళు                    - దీపం
అప:(నీరు) - రసం - నాలుక           - అమృతనైవేద్యం
పృధ్వి - గంధం - నాసిక                 - గంధం(చందనం)


ఈ పంచభూతాలే జగత్తులోని మూలపదార్ధాలు. వీటితో సంబంధం లేనిదేదీ ఈ ప్రపంచంలో లేదు. ఇవన్నీ భగవంతునికి ప్రత్యక్షరూపాలన్నమాట. భగవంతుడు అవతారమూర్తి అయినప్పుడు ఆయనకి నామరూపాలూ, లక్షణాలూ ఉంటాయి. భగవంతుడు తన సహజ స్థితిలో ఉన్నపుడు వీటిని ఆపాదించలేము. భగవంతుణ్ణి అపారశక్తిగా భావిస్తాం. ఈ శక్తే సృష్టి స్థితి లయల వంటి కార్యాలలో నిమగ్నమైనప్పుడే బ్రహ్మఅనీ (సృష్టి), విష్ణువనీ(సంరక్షణ), రుద్రుడనీ(సంహారం) అంటాం. ఆ శక్తిని "సృష్టి కర్త్రీ బ్రహ్మరూపా గోప్త్రీ గోవిందరూపిణీ సంహారిణీ రుద్రరూపా" అని లలితలో స్తుతిస్తాం. అంటే ఆ శక్తికి ఇవన్నీ కార్యరూపాలన్నమాట.


 సర్వం శ్రీ సాయినాధార్పణ మస్తు 







  

Tuesday, May 2, 2017 0 comments By: Veda Sri

సరళ చింతనం





పూజ, జపం, ధ్యానం, ఆరాధన, ఆత్మ నివేదనం... నవ విధ భక్తిలో ముఖ్యమైనవి.భగవంతుని  స్తుతించేవారు.. సామూహికంగా సహస్రనామాల్ని బిగ్గరగా ఒకేసారి అందరూ సమానస్థాయిలో ఆలాపన చేయవచ్చు. కానీ ఒంటరిగా పూజ,జప ధ్యానాదులు... తక్కువ స్థాయిలోపెదవుల కలయికతో చేయవచ్చు లేదా మానసిక జప ధ్యానాదులు ఉత్తమం. 

 శ్లో" ఆజ్యధారయా స్రోతసా సమం
    సరళ చింతనం విరళిత: పరం  (  రమణ మహర్షి )

అంతరాయం లేకుండా నేతిధారవలెనో, నదీప్రవాహంవలెనో చేసే ధ్యానం ఉత్తమం.  బయట నుంచి అంతరాయం కలిగినా సాధకుడు  నిశ్చలుడై తన జప ధ్యానాలని కొనసాగిస్తూనే ఉండాలి. ధ్యానానికి కూర్చున్న కొద్దిసేపటిలోనే మనస్సు ఏకాగ్రమవగలిగితే సాధనలో మొదటి మెట్టు ఎక్కినట్లే.అలా నిరంతరం సాగే చింతనాన్ని ఆజ్యధార వలె ఉన్నదనీ, నదీప్రవాహం వలె ఉన్నదనీ అంటారు. మనం దేవాలయానికి వెళ్ళి అక్కడ అలంకరింపబడిన స్వామిని కనులారా దర్శిస్తాము. కాసేపటిలో కళ్ళు మూసుకుంటాము. దేవాలయానికి వెళ్ళేది కళ్ళని మూసుకోవటానికా? కానే కాదు. కాని అలా మూసుకోకపోతే స్వామిని దర్శనం చేసుకున్న సంతృప్తి కలగదు మనకి. ఒకసారి కళ్ళుమూసుకొని స్వామిని అంతర్గతంగా మనం మరల చూసుకుంటున్నాము. అంటే ఏకాగ్రత కావటమే అంతిమ దశ. అదే మనకి ఆనందాన్నిస్తుంది. ఏ విధమైన ప్రయత్నము లేకుండా ఏకాగ్రమవటమే సరళ చింతనం.  




 భక్తిలో ఆఖరిదశ ఆత్మనివేదన అంటే "సంపూర్ణశరణాగతి" నొందట మనమాట. ఈ విధంగా ఆత్మార్పణం చేసుకున్నప్పుడు 'అహం ' పరిపూర్ణంగా 'అంతరాత్మ' కి సమర్పితమవుతుంది. అంతటి గాఢమైన భక్తిని అలవరుచుకుంటే "నేను ఆరాధించేవాడిని, ఆయన ఆరాధ్యుడు" అన్న భావాలు మాయమవుతాయి. తన మూలంలో అహం విలీనమైపోతుంది. అంతటి శరణాగతిని భావనాబలం వలన పొందాలి. భావనా బలం అంటే అంతరంగములో ఉన్న భావాలను మనం ఒక్కోసారి వ్యక్తపరచలేము. ఆత్మీయంగా మిత్రులకి లేఖ వ్రాసేటపుడు మనసులో భావాలను వ్యక్తపరచలేక ఎలా ఉన్నావు? నేను క్షేమం అంటూ నాలుగు వాక్యాలు రాసినా అందులో ఆర్తితో రాసిన ఆ అక్షరాల వెనుక ఉన్న  భావనా బలమును ఆ మిత్రుడు ఆనందంగా ఆస్వాదిస్తాడు. ఆ లేఖను ప్రేమగా పదిసార్లు చదువుకుంటాడు. ఆ విధంగానే భావబలంతో భక్తిని పెంపొందించుకుంటే జీవితగనం అంతా భగవదనుగ్రహం వల్లనే సాగుతోందని భక్తుడు గ్రహిస్తాడు. తాను కేవలం నిమిత్తమాత్రుడను అని గ్రహిస్తాడు. పరిపూర్ణశరణాగతితో జీవితంలో మంచి జరిగినా, చెడు జరిగినా నిర్వికారంగా ఉంటాడు. అంతా భగవంతుని లీల అని సంతోషముగా ఉంటాడు. "అహం" అంతమవుతుంది. కర్తృత్వభావాన్ని భక్తుడు విడనాడుతాడు. ఆత్మతో ఏకమవుతాడు. 


సర్వం శ్రీ సాయినాధార్పణ మస్తు












Sunday, April 30, 2017 0 comments By: Veda Sri

సాయిబాబా మాటే వేదం..

 ఓం శ్రీ సాయినాధాయ నమో నమ:




పరమాత్మ,పరంధాముడు అయిన ఆ అంతర్యామి శ్రీ బాబా 1918వ సంవత్సరం విజయదశమినాడు సమాధిలోకి వెళ్ళేముందు, తమ భక్తులందరికీ ఇలా ధైర్యం చెప్పారు. 

వీడినా యీ భౌతిక దేహమ్ము
వస్తాను పరుగున భక్తుల కోసమ్ము
అనుభవం మీద తెలుసుకొందురు
సాయి అనంతుడు, అంతర్యామి అంటారు.

భక్తులందరూ వేనోళ్ళ కీర్తించే బాబాగారు.. నా అనుభవాలలో మా కోసం మమ్ములను ఈ జీవిత మాయామోహాలనుండి నిదానంగా విముక్తి చేసే ప్రయత్నంలో ఎన్నో సమస్యలను ఎదురీదే నేర్పును, కష్టనష్టాలను తట్టుకొనే శక్తిని ఆయనే కల్పిస్తున్నారు. ఒకరకంగా చెప్పాలంటే కష్టాలకు కృంగిపోయి బాధపడ్డా..ఆనందానికి అతిగా సంతోషపడ్డా రెండూ సమతుల్యములో చూడరా..అన్నీ నీ మనస్సును బట్టే జరుగుతున్నాయి అని మరుక్షణం తెలిసేటట్లు చేస్తారు బాబాగారు.




 ఏ వ్యవహారములో నయినా విపరీతంగా ఆలోచించి..ఇలా ఎందుకు జరిగింది..ఎవరిది లోపం అని ఆలోచిస్తూ.. రాత్రి పగలూ వేదన పడి.. ఆయన సమక్షములో ధ్యానం చేసుకొని ఒక నిశ్చింతతో బయటకు రాగానే ఆ వ్యవహార కార్యక్రమము అతి సునాయసంగా మనకు తెలియకుండానే సుగమము చేస్తారు బాబాగారు. మళ్ళీ అవే సమస్యలు మరో కోణంలో మళ్ళీ వేదన.. ఇదే జీవితం...

 ఈ మాయామోహాల సుడిగుండంలో మనం దిక్కుతోచక భగవంతుడి ముందు ఆక్రోశంతో మన కోరికల చిట్టాను ఆయనకు వెల్లడి చేస్తాం.. ఒకటి తీరింది ఆనందం.. ఇంకొకటి వెంటనే మరల ఆయనముందు మోకరిల్లి మరల కోరిక... వీటికి అంతు ఉండదు. అంటే మన ఆశలకు అంతులేదు. పుడుతూనే కోరిక... అడుగడుగునా కోరిక.. మరణంలోనూ కోరిక... ఎంతటి మహానుభావుడైనా నాకెలాంటి కోరిక లేదు అనడం శుద్ధ అబద్ధం. కోరికలను వీడి భగవంతుని నిజమైన ఆర్తితో ఎప్పుడు చరణాలను పట్టుకొని శరణాగతుడైయ్యే వరకు వారి కోరికలను సన్మార్గములో తీరుస్తూ తనదరికి చేర్చుకొనే సమయముకై భక్తునకు జ్ఞానమార్గమును తెలుపుతూ నిరీక్షిస్తాడు భగవానుడు.  

కోరికలను జయించి, జ్ఞానప్రాప్తికై భగవంతుని శరణు వేడి ఆత్మజ్ఞానాన్ని ప్రబోధించే మహాయోగులకు కూడా సంకల్పం ఉంటుంది. అదే మోక్షప్రాప్తికై వారి సంకల్పం. సంకల్ప సిద్ధులకు చరాచర వస్తువులన్నిటిలోనూ అంతర్యామియై ఈశ్వరుడు వెలుగుచున్న తత్వము గోచరించును. అది ఈశ్వర సంకల్పము.వీరు నిర్వికల్పసమాధి సులభముగా కలిగి ఉందురు. పరప్రేరణ మాత్రము చేతనే వీరు లోకోద్ధారక బుద్ధి కలిగియుండును. లేనిచో ఎల్లప్పుడు ఆత్మారాములై యుందురు. వీరు సంకల్పించిన మాత్రముచేత సర్వసిద్ధులును కలుగవలసిన ఏర్పాటు గలుగును. అణిమాద్యష్టసిద్ధులు... అణిమాది అష్టసిద్ధులు :- అణిమా సిద్ధి! లఘిమా సిద్ధి! గరిమా సిద్ధి! మహిమా సిద్ధి! ఈశిత్వ సిద్ధి! వశిత్వ సిద్ధి! ప్రాకామ్య సిద్ధి! ప్రాప్తి సిద్ధి!   వీరి సేవ కొరకు నిరీక్షించుచుండును. దు:ఖము వీరు ఎరుగరు. వీరికి బేధము సంపూర్ణముగా నశించును. వీరి వర్తనము ఏ రీతిగా ఉండునని చెప్ప సాధ్యము కాదు. నిధినిషేధములతో కూడియు కూడకయు ఉందురు. వీరే యదార్ధమైన మహాత్ములు. లోకోద్ధారకులై ఉందురు. వీరు ఎట్లుండినను జీవన్ముక్తులే. 




నిస్సంకల్పము:- నిస్సంకల్పము గలవారు విదేహముక్తులు. వీరికి దృశ్య, దర్శన, దృక్కులు ఏకమై ఉండును. ధ్యాతృ, ధ్యాన, ధ్యేయములనెడు త్రిపుటి లయించి ధ్యేయాకారమై యుందురు. వీరికి ఏ సంకల్పము ఉండదు. నిస్సంకల్పులై యుండును. వీరికి జరుగవలసిన దంతయు స్వయముగానే జరుగుచుండును. పరప్రేరణ చేతనైనను సంకల్పము కలుగదు. అణిమాది అష్టసిద్ధులు..అణిమాది అష్టసిద్ధులు :- అణిమా సిద్ధి! లఘిమా సిద్ధి! గరిమా సిద్ధి! మహిమా సిద్ధి! ఈశిత్వ సిద్ధి! వశిత్వ సిద్ధి! ప్రాకామ్య సిద్ధి!   ప్రాప్తి సిద్ధి! వీరిని సేవించుచుండును. అంతేగాక త్రిమూర్తులుగూడ వీరి కార్యములలో నియుక్తులవలె ప్రయత్నింతురు. అదే పరిపూర్ణము, శివము, అద్వైతము, అమృతము, ఆనందము, అచలము, శాంతము, సంపూర్ణసౌఖ్యము, మౌనము. వీరు బహుజన్మములలో నుండి బ్రహ్మనిష్ఠయు, గురుభక్తియు కలిగి పుణ్యకర్మానుష్ఠాన పరిపక్వత చేత వచ్చినవారు. ఇది కడసారిజన్మము. నిర్మలాకాశమునందు భాస్కరుడు ప్రకాశించుచున్నట్లు వీరు ఎల్లప్పుడున్ను స్వస్వరూపులై వెలుగుచుందురు. వీరి జన్మము వలన లోకము జ్ఞానలోకమై యుండును. సరస్సులో గల కమలములు సూర్యోదయమున వికసించునట్లు వీరి అవతారముచే భక్తుల హృదయము సంపూర్ణముగా వికసించును. జనులు కృతార్ధులగుదురు. వీరే భగవంతుని అవతార స్వరూపాలు. 


 సర్వం శ్రీ సాయినాధార్పణ మస్తు